Równolegle bowiem z początkiem skautingu we Lwowie i w Warszawie – nowego, angielskiego systemu wychowana – powstał także w Tarnowie

Historia

Równolegle bowiem z początkiem skautingu we Lwowie i w Warszawie – nowego, angielskiego systemu wychowana – powstał także w Tarnowie tzw. „dziki skauting” w jesieni 1910 roku. Zorganizowany oficjalnie przez przybyłego ze Lwowa Andrzeja Małkowskiego w dniu 5.XI.1911 roku, rozwinął się żywiołowo na terenie szkół średnich, obejmując już na wiosnę 1912 roku 330 członków w 4 drużynach. Odtąd skauci – później przyjęła się polska nazwa harcerze – weszli na stałe w życie Tanowa.

Służbę swą rozpoczęli już z początkiem I wojny światowej; starsi poprzez udział w Legionach, młodsi w służbie pomocniczej, potem na uchodźstwie, by później odrodzić się zespolić i okrzepnąć znów, szczególnie w 1918 roku.

Harcerska młodzież tarnowska ma swą chlubną kartę w walkach o wolność i w akcjach plebiscytowych na Warmii i Mazurach oraz na Górnym Śląsku. Dopiero okres 20-lecia międzywojennego po trudach wypracowania nowych, pokojowych form pracy przyniósł pełen harcerskiego życia: wycieczki, biwaki, obozy, zloty.

 

Opracowanie metody zuchowej przez hm. Aleksandra Kamińskiego dało początek wielkiego rozwoju tej gałęzi Harcerstwa, objęcie zaś ruchem harcerskim młodzieży szkół podstawowych w ramach „ofensywy harcerskiej” lat trzydziestych znacznie ten rozwój przyśpieszyło.

Okres wojny to przede wszystkim działalność Szarych Szeregów w Tarnowie-Mościcach. Jakkolwiek ożywiona a różnorodna praca konspiracyjna nie została przez wroga odkryta, to jednak historia wpisała na swą kartę nazwiska sześciu poległych w walce żołnierzy tutejszych Szarych Szeregów. Indywidualna działalność byłych harcerek i harcerzy to odrębna ale tak że godna szacunku i pamięci karta.

A potem – radosny, twórczy trud odbudowy; odkrywanie Ziem Odzyskanych, ich piękna i potrzeb a stąd wzajemne kontakty i różnorodna pomoc.

Rok 1948 i Harcerska Służba Polsce. Później szukanie nowych dróg, próby, eksperymenty i powrót do tradycyjnych form i metod, ale dostosowanych już do nowych treści. Odrodzony w 1956 roku ruch harcerski został wzmocniony przez przypływ dużej liczby doświadczonych instruktorów. 

W okresie Millenium w programach pracy drużyn zaznaczyło się szczególnie ukierunkowanie na przeszłość i tradycje. W miarę upływu czasu w organizacji nastąpiła daleko idąca ewolucja, która doprowadziła do zmiany politycznego oblicza ZHP i treści pracy wychowawczej, zachowując jednakże stare harcerskie formy kontaktu z młodzieżą.

Połączenie hufca Tarnów-miasto z hufcem Tarnów-powiat w 1963 roku, spowodowało zmianę nie tylko struktury organizacyjnej hufca, ale i struktury zawodowej kary instruktorskiej oraz pogłębienie kierunku ideowo-wychwawczego. Stan liczebny hufca powiększał się tez z roku na rok. O ile w 1963 roku hufiec zrzeszał 3 745 członków to w 1973 było już 12 462 członków.

W 1975 roku na skutek zmian w podziale administracyjnym kraju, na obszarze województwa tarnowskiego utworzona została Chorągiew Tarnowska, która według spisu z dnia 15.XI.1979 roku liczyła 69 351 członków, w tym 2 804 instruktorów.

 

Tekst zaczerpnięty z przewodnika po wystawie:
„Harcerstwo w dziejach Tarnowa 1910-1980” – Tarnów 1980
Autor: Maria Żychowska

Close Menu